Dirigent

11 december 2018 door Jessica in Blog 0 reacties
Dirigent

Zakelijk heeft ze alles op een rijtje, een goede baan en dito inkomen. Privé een leuk huis en fijne man. Zoon in de puberleeftijd. Alles loopt goed, toch dat knagende gevoel. Is dit het? Vorig jaar was ze al eens eerder bij mij geweest, haar moeder was overleden en dat gaf zoveel verdriet. Tijdens die reading kwam haar moeder door, het was prachtig, ze gaf mooie bewijzen en de liefde was goed voelbaar. Het was zo troostend.

“Wat mag ik vandaag voor je doen?”, vraag ik. Ik had al het gevoel dat het nu niet om een contact met haar overleden moeder ging maar dat ze vandaag meer wil weten over haarzelf. Een psychic-consult noemen we dat.

Ik voel in op haar. Voel hoe goed ze is in haar werk. Intelligent, goede teamplayer, empathisch, geen last van stress en goed kunnen organiseren. Geliefd in haar team en bij haar supervisor. Goede relatie, man die haar steunt. Geen geld problemen. Een zoon die weliswaar pubert, af en toe problemen oplevert maar allemaal te handelen. Blijkt allemaal te kloppen. Toch die onrust. Niet senang voelen. Je zou het bijna ontevreden kunnen noemen, al is dat niet zo.

Ze geeft het toe. Ze voelt zich bij tijd en wijle onrustig, niet tevreden. Ik benoem het; met haar hoofd weet ze dat ze alles heeft. Maar haar hart geeft anders aan. Het voelt alsof ze vast zit, op een trein, die maar gaat en gaat. Naar wat? Ze weet niet of dit is wat ze écht wil.

Ze knikt en beaamt het, beschroomd. Ik geef aan dat een gezin, een huis, werk en geld op de plank weliswaar een soort basisvoorwaarden zijn om te leven maar dat het niet altijd basisvoorwaarden zijn voor geluk.. Geld en bezittingen hebben vooral met je ‘hoofd’ te maken. Geluk is wat je voelt als je hart opleeft.

Ik voelde verder op haar in, ik merk dat ze eigenlijk meer één op één contacten wil. Meer de diepte in, mensen wil gaan begeleiden, meer de psychologie in. Daarnaast voel ik dat ze behoefte heeft om vrijwilligerswerk te gaan doen, met oudere mensen. Meer de zorg in, iets teruggeven aan de maatschappij. Ik voel ook dat ze weet dat ze daarvoor uren van haar werk op moet geven, minder inkomen. Daarnaast heerst bij haar het gevoel; ‘wat zal iedereen daarvan vinden? Dat ik zomaar minder ga werken, minder inkomen genereer..’.

Door dit alles te benoemen, vanuit een soort helicopterview, leg ik de vinger op de zere plek. Haar hoofd zegt: veel werken want dat levert geld op en ‘aanzien’, haar hart zegt: investeer ook in jezelf en jouw medemens want daar wordt je zo blij van en dus gelukkiger.

Ze lacht en er rolt ook een traan over haar wang. Ze ziet het nu in. Ze snapt nu waar de onrust vandaan komt. Het is nu aan haar wat ze wil, welke beslissingen ze gaat nemen. Uiteindelijk is zij de dirigent in haar leven.