Jong

19 september 2019 door Jessica in Blog 0 reacties
Jong

Ze beweegt zich in de vriendengroep van één van mijn kinderen. Iemand introduceert haar bij mij, terwijl we ontspannen samen koffie drinken. Ik neem net een slok koffie als ze zegt; ‘Jessica snapt waar je last van hebt, zeg het maar aan haar.’

Ze is jong, rond de twintig. Gevoelig. Heldere ogen die mij recht aankijken. Ik merk dat ik schakel, schakel van mijn praktische ik naar de meer, ja hoe zeg je dat, schakel naar ‘medium-ik’. Want deze jongedame tegenover mij heeft het duidelijk moeilijk.

Er ontvouwt zich een gesprek van twee uur. Tranen rollen. Alles wat ze benoemt herken ik. De overbelasting. De gevoeligheid voor geluid, veel mensen. Het voelen van andermans problemen. De behoefde aan rust en ruimte. Gebrek aan energie. Niet mee kunnen doen met leeftijdsgenoten, die maar gaan en gaan. De eenzaamheid soms. Die vaak heel fijn is maar soms ook niet. Ik vul dingen aan.

Ze vraagt me de oren van het hoofd. Ze is zo blij met de herkenning. Dat iemand het begrijpt en snapt.

Ik geef haar tips. Ik zie haar voor mijn ogen groeien. Ik vertel haar dat hooggevoeligheid een last kan zijn maar zeker ook een zegen. Als je maar de juiste handvaten hebt. Luistert naar jouw eigen gevoel. Dat je soms nee moet zeggen tegen sommige sociale activiteiten en ja mag zeggen tegen jezelf, ruimte maakt voor rust en stilte.

Ze is de derde twintig jarige met deze problematiek die ik spreek in de afgelopen weken. Zulke lieve mooie mensen die zo moeilijk kunnen aarden in de maatschappij waarin we leven. Een maatschappij gericht op vooruit, snel, media, doorgaan en fear of missing out. Om dan als jongvolwassene te kunnen en te durven kiezen voor een andere weg, ik geef het je te doen. Diep respect heb ik voor deze jonge mensen, vechtend voor hun geluk. Dat zij op mijn pad worden gezet, zodat ik ze een warme hand kan bieden en luisterend oor, vult mij met dankbaarheid.